Een aanhouder die wint: Chester Carlson

Bij Xerox houden we van eigenwijze mensen. Mensen met een duidelijke visie en een ijzeren wil om die visie om te zetten in realiteit. We hebben er zelfs een SlideShare aan gewijd: Een eerbetoon aan eigenwijsheid.

Er is gelukkig ook meer dan genoeg eigenwijsheid in ons eigen DNA te vinden, direct afkomstig van de uitvinder van de xerografie, Chester Carlson. Lees mee met zijn opmerkelijke levensverhaal.

Een elektrostatische lading die Chester heet

In 1931 werkte Chester Carlson op de octrooiafdeling van Bell Labs, waar men met grote regelmaat kopieën van documenten nodig had. Carbonpapier of stencils waren in die tijd de gangbare opties, maar daarvoor moest eerst een speciale moederversie gemaakt worden: een foutgevoelig, tijdrovend en rommelig proces.

Voor talloze collega’s van voor én na Carlsons tijd was dit gewoon dagelijkse praktijk op kantoor. Maar Chester legde zich er niet bij neer.

Om octrooiadvocaat te worden studeerde hij in 1936 rechten, buiten werktijd om, ‘s nachts in de New York Public Library. Studieboeken kon hij niet betalen, dus zat er niets anders op dan ze over te schrijven. Hij droomde van een machine die hem daarbij kon helpen. Een kopieermachine.

Af en toe wisselde hij de wetboeken af met wetenschappelijke werken die hem bij die zoektocht konden helpen. Een obscuur Duits tijdschrift deed het spreekwoordelijke lichtje branden bij Carlson. Er stond een theoretisch artikel in van de natuurkundige Pál Selényi, over het overbrengen van een elektrostatische lading op een draaiende trommel van een isolerend materiaal. Deze trommel zou zo een beeld kunnen vasthouden, wat vervolgens kon worden overgedragen op papier door het verstuiven van droog inktpoeder.

De keukenjaren

Al binnen een jaar diende Carlson zijn eerste, voorlopige octrooiaanvraag in op basis van zijn vele experimenten.

De meeste daarvan voerde hij uit in de keuken van zijn appartement. Vaak moest daarvoor zwavel op het fornuis verwarmd worden en er brak dan ook regelmatig brand uit, compleet met de indringende rotte eierengeur van zwaveldampen.

Lang voordat hij het recept voor een werkbare fotogeleider ontdekte, was het geduld van zijn vrouw op. Hij verhuisde zijn laboratorium naar de andere kant van de rivier: een keuken achterin een schoonheidssalon in Astoria, Queens.

Eureka

Na vele experimenten die grotendeels mislukten, bedacht hij een nieuwe coating die hij aanbracht op een zinkplaat.

Het werkte.

Hij zette een korte tekst op een glasplaatje, stelde dat bloot aan fel licht, bestrooide het met poeder en – eureka! - de tekst stond op papier.

‘s Werelds eerste Xerox fotokopie was niet meer dan de datum en plaats van het experiment: '10-22-38 ASTORIA'

Carlson herhaalde het experiment meteen nogmaals ter controle en stapte als overwinnaar de deur uit voor de lunch. In de vier jaar die volgden perfectioneerde hij dat eerste succes en in oktober 1942 ontving hij een octrooi voor elektrofotografie.

De aanhouder wordt afgewezen

Carlson besefte dat hij professionele onderzoeksfaciliteiten nodig had om de technologie commercieel toepasbaar te maken.

Die kreeg hij niet.

Tot 1944 werd hij steeds opnieuw afgewezen. Door Kodak. Door IBM. Door alle andere bedrijven die hij aanschreef. Ruim 20 keer kreeg hij 'nee' te horen.

Zijn koppigheid en doorzettingsvermogen werden danig op de proef gesteld.

Inmiddels was Carlson opgeklommen tot hoofd van de octrooiafdeling bij PR Mallory Company, de voorloper van Duracell. Tijdens een octrooiberoepszaak deed Carlson een beroep op Russell Dayton, een jonge ingenieur van het Battelle Memorial Institute in Columbus, Ohio.

Carlson vermoedde dat Dayton wel open stond voor nieuwe ideeën, en liet hem de uitvinding zien. Zijn intuïtie had hem niet bedrogen. Hij werd uitgenodigd door Battelle, waar hij een demonstratie gaf: zijn eerste voor een publiek dat wél oren had naar zijn uitvinding. Nog voor het eind van 1945 was Battelle overtuigd en had Carlson er niet alleen een agentschap bij voor patenten, maar ook een financier van extra onderzoek.

Kort daarop las John Dessauer, hoofdonderzoeker bij Haloid Company, toevallig een artikel over Carlsons uitvinding en niet lang daarna hielp Haloid Carlsons product de markt op.

De aanhouder wint

Haloid omarmde het concept met open armen, mits het proces een andere, aantrekkelijkere naam zou krijgen: ‘xerografie’ – een combinatie van het Griekse xeros ('droge') en graphein ('schrijven'). Carlson maakte het niet veel uit. Hij wilde zijn uitvinding vooral op de markt zien en Haloid beschikte over de middelen om dat mogelijk te maken.

Eindelijk. De aanhouder won in 1949: 13 jaar nadat die eerste elektrostatische lading een lampje deed branden in Chester’s hoofd.

Toeval bestaat niet

De eerste kopieermachine, de Xerox Model A Copier, bleek lastig in het gebruik en leek daarom een kort leven beschoren. Per toeval ontdekten drukkerijen dat het apparaat wél uiterst handig was om drukplaten voor offsetdrukwerk te maken.

Dankzij drukkerijen wist de onderneming de eerste tien jaar na de lancering te overleven. Toen werd de Xerox 914 geboren: een eenvoudig te gebruiken machine voor de massa. Drie jaar na de introductie was de bedrijfsomzet bijna verdubbeld.

De rest is geschiedenis: een geschiedenis verlicht door een spleetje licht dat steeds opnieuw heen en weer beweegt over een glasplaat.

Hulde aan Chester

Vrijwel zonder enige aanmoediging of erkenning is Chester Carlson decennia lang met koppige volharding en zonder twijfel blijven geloven dat zijn idee zou werken – en het werk voor iedereen eenvoudiger zou maken. Zijn geheim? Hij gaf gewoon nooit op.

'Koppigheid' is eigenlijk niet het juiste woord voor dit soort doorzettingsvermogen. Als er een beter woord zou bestaan, zou je op die pagina in het woordenboek een foto van Chester Carlson vinden: jas uit, hemdsmouwen opgerold.

Iedereen die het verschil maakt met louter hardnekkige koppigheid, moedigen wij volmondig aan. Immers, Een eerbetoon aan eigenwijsheid.

Contact - About Xerox